İmtihan

Hayat imtihanlar dizisidir. Bazen acılarla, bazen hastalıklarla ve bademde günlük hayatımızın içinde   çıkar. Gündelik hayatın içinde karşımıza çıkan imtihanlardan çoğu zaman farkında bile olmayız. 
Geçen hafta bir konferans için İstanbul un beş yıldızlı otellerinden birine davetliydim. Konferansın öncesinde de bir arkadaşımla buluşup, aynı otelde çay içtik. Toplantı bölümüne geçişte çok sıkı güvenlik tedbirleri alınmıştı ve tüm davetlilere isimlerine özel basılmış kartlar veriliyordu. Arkadaşım davetli olmadığı için konferans kısımına katılmadı ve Restaurant tarafında beni bekledi. Davetin bitimindeyse buluştuk ve otopark a arabasını almak için inmek üzere harekete geçtik. İşte esas mesele şimdi geliyor. Tüm koridor ve giriş çıkışlar tutulduğu için otoparka inemedik. Bir güvenlik görevlisinden iki adım sonrasındaki asansöre binmek için izin istediğimizde ise  arkadaşıma ziyaretçi kartını sordu. Bizde nazikçe kendisinin davetli olmadığını ve zaten davetinde biraz önce bittiğini söyledik. Görevli döndü ve bize neden bağırıyorsunuz dedi. Bir anda şok oldum. Değil sesimizi yükseltmek, gayet ricacı bir halde neredeyse üç adım atıp asansöre varmak için yalvarmıştık. 
Derin bir nefes aldım ve arkadaşımın koşunu tuttum, ardından geriye doğru yürüdük. Ona döndüm ve dedim ki; imtihan! 
Evet, imtihan . 
Aslında hayatımıza çıkan tüm bu olumsuz. Şiddet ve kavga yanlısı bu insanların hepsi birer imtihan. 
Biliyor musunuz, ben bunu fark ettiğimde büyüdüğümü hissettim. 
Orada kavga çıkabilir, otelin müdürü sahibi vs kimse onu arayabilir ve hakkımı arama kisvesi içinde bende kabalaşabilirdim. Ama gülümsedim ve dönüp arkamı yürüdüm. Çünkü şunu çok iyi biliyordum ki, bu tartışmanın, kavganın ne benim ne de toplumun yararına bir neticesi olmazdı. 
Kavganın bile bir amacı ve hedefi olmalı. 
Bu ve benzeri hadiselerle sıkça karşılaşıyor ve çoğu zamanda kendimizi tutamayarak karşımızdaki insana haddini bildirme görevini üstlenerek kendi kişiliğimizin dışına çıkıyoruz. 
Ben, bu insanların birer imtihan olarak karşımıza çıktığını düşünüyorum. Bazıları bizi büyütüyor ve sabırla öğrenmeye teşvik ediyor. 
O gün sadece gülümseyerek geçip gittiğim için çok mutlu oldum. 
Aslında bu davranışım beni büyüttü. En azından ben öyle hissettim. Sanıyorum, yaşlarımız ilerleyip, içimize döndükçe daha sakin ve sade yaşamayı seçiyoruz. 
Kendi adıma ‘ imtihan’ ları fark edip, buna göre daha sakin yaşamaya çalışıyorum. Herkese de tavsiye ederim. 
Günün sonunda sakinlik bilgelikle yaşar, cehaletle asla…