Yanmadan olmaz.

Bazen hayat solgun bir hızla yanından akıp gider ve sen sadece sel götüren bir ormandaki gariban yağmur damlası gibi, tırtılın parçaladığı yeşil bir yaprağın üzerinden baka kalırsın.

İşte o anda, sadece ve sadece zavallı, küçücük bir seyirci olduğunu anlarsın.

Kendi cehennemini bu kadar da küçümsemene gerek yok.

Bil ki esas hayat cehennemin dibinden olacağın o kor alevden içine yansıyacak ateşle başlar.

O ateş ki, ruhuna,  zavallı ruhuna bir nefes üfleyecek ve karnının içinden gelecek o iştahlı haykırışı cesaretle dışa vuracaktır.

Yanmadan Olmaz.